Sisimulan ko ang liham na ‘to sa pagsasabi sayo na kung nasa ibang mundo tayo, ibang sitwasyon, ibang panahon o pagkakataon—kayang kaya kitang mahalin. Kaya kong ibigay sa’yo ang buong puso ko.
Kaya kong ialay sa’yo ang isang pag-ibig na naghihilom ng malalalim na sugat, nagbubura ng masasamang alaala, nagreregalo ng bagong simula.
Kaya kong kabisaduhin ang bawat sulok ng iyong kalungkutan at halikan ang mga ito hanggang dahan dahan silang maglaho.
Kaya kitang turuan na makita ang sarili mo sa mga mata ko—maganda, may mabuting puso, matalino, perpekto.
Kaya kong patunayan sa’yo na mayroong taong handang hawakan ang kamay mo habambuhay. Hindi ka niya bibitawan kahit pa may takot, o hirap, o mas malalambot na kamay na pwede niyang hawakan.
Kamay mo lang ang nanaisin niyang hawakan.
Kamay mo lang ang nanaisin kong hawakan.
Kamay mo lang ang nanaisin niyang hawakan.
Kamay mo lang ang nanaisin kong hawakan.
Pero masyadong maliit ang mundong ito para sa pag-ibig ko para sa’yo. Hindi ko kayang itupi ang puso ko sa hugis at sukat na kayang tignan ng mga tao. Kaya't ngayon, lalakasan ang loob, titibayan ang dibdib na nangangatog. Iiwan sa iyo ang isang tanong:
Sa iyong tingin, kaya mo kayang sumama sa akin
Sa isang mundong bubuuin ko para lamang sa akin at sayo?
Sa iyong tingin, kaya mo kayang sumama sa akin
Sa isang mundong bubuuin ko para lamang sa akin at sayo?
About the Author
 | Keavy I hate small talk. Twitter | Tumblr |
No comments:
Post a Comment